CV KANG DAN-I
CZĘŚĆ 13
Ma spore doświadczenie,
ale nie damy takiego CV firmom.
Czemu? Ma kwalifikacje.
Przez tę przerwę.
Siedem lat nie pracowała.
W agencjach reklamowych wiele się zmieniło.
W ogłoszeniach jest napisane,
że szukają ludzi z doświadczeniem.
Która firma chciałaby...
To dyskryminacja. Dlatego w ogłoszeniach tak piszą,
a potem filtrują otrzymane CV.
Nie dostanie się na rozmowę kwalifikacyjną.
Mimo tych siedmiu lat,
zaadaptuje się w trzy miesiące.
Nawet nowicjusz by tyle potrzebował.
Zatrudnialiśmy już takie osoby.
Mogą one zepsuć atmosferę w biurze.
Kim miałaby być?
Kierownikiem? Po siedmiu latach przerwy?
Pozostali czuliby się dziwnie,
dając jej drobne zadania.
To może poprosisz mniejsze firmy...
Eun-ho.
Zabierz ją na kolację i pociesz.
Nie wróci do reklamy.
Agencje mają
ponad stu kandydatów.
Kupisz wszystkie?
Nie przymierzysz?
- Te też. - Na pewno?
Mam do ciebie prośbę.
Tak?
- Zatrudnij kogoś do reklamy. - Co?
Nawet jeśli nie musisz. Dla mnie.
Proszę.
To firma z odzieżą.
Marketing jest inny.
Dostosuje się.
Ma świetne kwalifikacje.
Zatrudnij ją.
Nie możesz mnie zmusić.
Dobra, nieważne.
Oddam to kurierem, kiedy wrócę do domu.
Więcej tu nie przyjdę.
O co mu chodzi?
Czy to ma sens?
Haruje, zna się na rzeczy i wkłada w pracę dużo pasji.
Czemu nikt nie chce jej zatrudnić?
Nie krzycz na mnie.
Masz. Nie kupuję tego.
Hej...
CZERWONE KROSTY
Nie dzwoń do mnie, Song Hae-rin.
Nie przyjaźnimy się.
SONG HAE-RIN
Na razie nie chcę z tobą gadać.
SONG HAE-RIN
Jestem w twojej okolicy.
Przykro mi, że Ji Seo-jun musiał mnie znosić pijaną.
Chciałam go przeprosić, ale nie odbiera.
Pamiętam, że wyszliśmy z restauracji.
Poszliśmy tam?
Nie.
W tamtą stronę.
Nie.
Cholera.
Spałam u niego, a nie pamiętam drogi.
Na umowie powinien być adres.
Mogłam go sprawdzić.
EUN-HO
Pani Song.
Pan Ji Seo-jun to wspólnik, a nie znajomy.
I racja, musiał cię znosić.
Nawet ja bym cię unikał.
Przeproś go porządnie.
Zrobi dla nas jeszcze cztery książki.
JI SEO-JUN
Wyprałem prześcieradła.
Jakaś kobieta nawet się nie umyła.
Wciąż czuję na nich rdzawca i mątwę.
Trzymała je pani w kieszeni?
Na razie nie chcę rozmawiać.
- Co, u licha... - Proszę wysyłać e-maile dotyczące pracy.
Odpowiem na nie.
Obaj mnie nienawidzą.
Moje życie to jedna wielka samotność.
CZERWONE KROSTY
Kupiłam nawet ciasto na przeprosiny.
Naprawdę mi przykro.
Proszę nie przepraszać.
Nie chcę więcej pani widzieć.
Jeszcze jedno pytanie.
Pije pani przez te wszystkie odrzucenia?
Czy rzucają panią, bo wciąż pani pije?
Co, u...
To wcale nie prawda!
Jestem cudowną kobietą!
Gdzie on mieszka?
Od roku staram się o każdą pracę w zawodzie.
Byłam na ponad 50 rozmowach.
Nawet jeśli biorą dziesięć osób,
nie chcą kobiety po przerwie.
Mam dalej tak żyć?
Jeśli umrę w wieku 80 lat, to jestem w połowie.
Mam tak żyć?
Proszę zwolnić Dan-i, panie Cha.
A w zasadzie, jako że jest na zleceniu,
proszę wypowiedzieć jej umowę.
JUTRO PEŁNE PASJI KONKURS POMYSŁÓW GYEOROO
Wróciłeś.
Co porabiasz?
Chcę wziąć udział w konkursie pomysłów.
Daj mi jakiś pomysł.
Moje bezcenne rady za darmo?
A co chcesz w zamian?
Nie przyłożyłaś się.
Jeszcze raz w drugi policzek.
Źle. Zrób to porządnie.
Nie było źle, ale mogłoby być lepiej.
Tylko na tyle cię stać?
Jeszcze raz.
Daj mi jakiś pomysł.
Jako założyciel, będę jednym z sędziów.
Muszę być uczciwy.
Na twoim miejscu
nie sugerowałbym książki z małym potencjałem.
Dałbym pomysł na książkę,
którą ludzie by zapamiętali.
Powinna się przyczynić do sukcesu firmy.
Myśl kreatywnie.
Nie zawodzisz mnie.
Ale to ciężkie.
Co zaproponować?
To...
Rok temu,
gdy szukałaś pracy, bardzo się denerwowałaś.
Byłaś na ponad 50 rozmowach.
Jasne, że się denerwowałam.
Jednego dnia biegałam między wieżowcami z CV w ręce
i było mi siebie żal.
Pomyślałam, że jest w nich tyle biurek, a dla mnie nie ma żadnego.
Zawsze ciężko pracowałam. Pomyślałam, że to nie fair.
Pieniądze szybko się kończyły,
a ja wciąż nie mogłam znaleźć pracy.
Czemu nie przyszłaś do mnie?
Wiedziałam, że będziesz się martwił.
To chociaż martwilibyśmy się razem.
Czemu nagle o to pytasz?
To już przeszłość.
Teraz mam pracę
i świetnie sobie radzę.
Mam nawet chłopaka.
Nie wiedziałem
o twojej sytuacji. Przepraszam.
Coś się stało?
Po prostu sobie przypomniałem.
Przy okazji,
powinnam startować w tym konkursie?
Pracuję na zlecenie. Jestem zachłanna?
Nie szkodzi.
Możesz robić, co chcesz.
- Co z nauką? - Co?
Nowi mieli się dziś razem uczyć.
Tak mówiła Ji-yul.
O nie, muszę się szykować.
Co z tym zrobić?
- Spakuję to. Szykuj się. - Dzięki.
- Gotowa? - Dzięki.
Nie jesteś gotowa.
- To znaczy? - Zamknij oczy.
Czemu?
Zamknij je.
Co to?
Kolczyki?
Nie ruszaj się.
Gotowe.
Zobacz.
Byłem u znajomego i pomyślałem o tobie.
Podoba ci się?
Tak, ten kolczyk jest jak ja.
Kwitnę niczym piękny kwiat.
Świetny wybór.
Posprzątam i zrobię pranie.
Później wychodzę.
Dokąd?
Tajemnica.
Spotkaliśmy się,
by przygotować się na konkurs pomysłów.
Jutro pełne pasji.
Innymi słowy,
mimo że siedzimy teraz obok siebie,
w tym konkursie będziemy ze sobą rywalizować.
Tak. Pięć milionów wonów jest moje.
Potrzebuję ich.
Podzielimy się wiedzą,
ale nie pomysłami.
Nie.
Nie powinniśmy. Wiedza to atut.
Będziemy siedzieć razem, ale pracować osobno.
Mam przerąbane.
Co zrobisz bez nas?
Rany, ta mina.
To lista poprzednich zwycięzców,
których książki zostały wydane. Proszę.
To chronologiczna lista książek Gyeoroo.
Ją także przeczytaj.
Romans.
Posprzątałem i zrobiłem pranie oraz zakupy.
Na kuchence jest zupa. Podgrzej ją sobie.
Zrobiłem ją z przepisu. Oby ci smakowała.
Słodkich snów.
Eun-ho.
Dokąd poszedł?
Dziwne.
W sumie często nie ma go w domu.
Znów pojechał do Kapyong?
Gorączkę wywołało zapalenie płuc.
Znowu? Dopiero wyzdrowiał.
W jego stanie ciężko oczekiwać poprawy.
I tak ledwo żyje.
Tak naprawdę
i tak wytrzymał długo.
Przygotujcie się na najgorsze.
Doktorze.
Spokojnie.
Mówił to już wiele razy.
Pan Kang z tego wyjdzie.
Nie chodzi o to.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem.
Mogłem wtedy dokonać innego wyboru.
Nie wiem,
czy powinien tak odejść.
Powinienem pozwolić mu odejść w zapomnienie?
Powinienem dotrzymać obietnicy?
Proszę mi powiedzieć,
że zrobiłem dobrze.
Że to nie błąd.
Proszę.
Kto to?
Zaraz przyjdę.
Przesłyszałem się?
Cześć, Geum-bi.
W porządku?
Musiał pan być bardzo zaskoczony.
Mnie już nic nie jest.
Nie chciał pan odbierać, więc przyszłam osobiście,
bo muszę panu coś powiedzieć.
Rzucam picie.
Proszę mi wybaczyć.
Dla mnie jest pan idealny.
Idealnie projektuje pan książki.
Dokąd wszyscy poszli?
Na lunch.
Pewnie jeszcze nie jadłaś.
- Skoczymy razem? - Tak?
Muszę zagłosować.
- Chwila. - Dobrze.
- Koło? - Nie wiem.
Chodźmy.
Pyszne.
Umierałam z głodu.
Sprawdzałam księgarnie online.
Ciągle mam masę roboty.
Przy okazji,
dołącz do mojego zespołu.
Z chęcią.
Ale mogę? Jestem na zleceniu.
Daj mi czas.
Niedługo spotkanie założycieli.
Pogadam o tym.
Zapytam, czy mogę cię wziąć.
- Serio? - Tak.
Ale nie nastawiaj się.
- Droczysz się? - Tak.
To jest pycha.
Nie goń tak.
Chodź.
Hej, Geum-bi.
Chodź.
Ta-da!
Nie pracuje pani? Proszę mnie nie śledzić.
Wzięłam dla pana wolne.
Kazałem pani wysyłać e-maile. Dlaczego pani to robi?
Wciąż pani za mną chodzi.
Popełniłam błąd i muszę go naprawić.
I podpisał pan ze mną umowę.
Zawsze dbam o takie osoby.
Nigdy nie rozstałam się z nikim w kiepskiej atmosferze.
O co pani chodzi?
Przepraszam za tamto, panie Ji.
Naprawdę rzucam picie.
Wystraszyła mnie pani.
Piła pani soju z ogórkiem mimo uczulenia.
Co to miało być?
To już się więcej nie powtórzy.
Zrobię wszystko, żeby być lepszym wspólnikiem.
Dobrze, trzymam kciuki.
Bezpiecznej drogi.
Umieram z głodu. Nie jadłam lunchu.
Pogodziliśmy się, ale pewnie nie chce pan
pójść ze mną na lunch?
Ignoruje mnie.
Panie Cha.
Oficjalnie przeprosiłam pana Ji.
Już nie jest zły.
Od teraz oddzielam życie osobiste od pracy.
Jestem głodna.
Co to za bzdura?
Napisali o tym pięć minut temu.
Jakiś bloger
widział Kang Byeong-juna w Amsterdamie.
Z młodą kobietą.
Gdy zapytał, czy to on,
zaczął mówić po japońsku i odszedł.
A wcześniej mówił po koreańsku.
- To prawda? - Właśnie.
Ludzie powariowali,
mówią, że zaaranżował zniknięcie,
by być z ukochaną.
Boże, o co tyle hałasu?
Plotki o zniknięciu lub ucieczce
nie mają żadnych podstaw.
Mówili nawet, że go zamknęliśmy.
- Właśnie. - Nie dziwi mnie to.
Nagle ogłosił, że odchodzi,
przekazał nam prawa i zniknął.
Na pewno miał dobry powód.
Czemu ludzi tak interesuje jego wielki plan?
Wierzę, że pewnego dnia pojawi się ponownie.
Tak niespodziewanie jak zniknął.
Wiecie dlaczego?
Bo nie skończył Bohaterów.
Jakich Bohaterów?
To książka, którą pan Kang wspomniał podczas wywiadu.
Miał ją w planach,
ale nie opublikował jej ze względu na odejście.
- Niesamowite. - Wie wszystko.
Jesteś najlepsza.
Na pewno pojawi się z gotowymi Bohaterami.
Gdy nikt nie będzie się spodziewał,
pojawi się z nowym arcydziełem
i wywoła prawdziwą burzę w branży.
I to ja będę redaktorem Bohaterów.
Słyszycie? Spójrzcie na mnie.
Zabiję, jeśli ktoś stanie mi na drodze.
- Dobrze. - Pewnie.
BOHATEROWIE
AUTOR: PARK JUNG-HOON
BOHATEROWIE
KANG BYEONG-JUN
KANG BYEONG-JUN ZNIKNĄŁ BOHATEROWIE KANG BYEONG-JUNA
„Deklaracja końca kariery Kang Byeong-juna.
Poprzez pisanie okazywałem wolę życia.
To była podróż w celu znalezienia sensu istnienia”.
Jednakże
po 60 latach podróży
pisanie stało się tylko karierą,
a we mnie pozostał wyłącznie wstyd.
KANG BYEONG-JUN ODCHODZI
Wszystko straciło znaczenie.
Moja wola odeszła,
a cel straciłem już dawno temu.
Zostałem brutalnie wygnany
do nieurodzaju i samotności.
Teraz, w tej końcowej chwili, będę mówił o sobie,
nim zapomnę, kim jestem.
KANG BYEONG-JUN ODCHODZI
Moja studnia już wyschła.
Jest pusta.
Jestem gotów, by cieszyć się swą nieprawą wolnością.
„Dlatego ja, Kang Byeong-jun, ogłaszam, że rezygnuję z pisania”.
Co to oznacza?
Nie podał konkretnego powodu.
Tylko ja tego nie rozumiem?
To ty, Eun-ho?
Nie jadłaś, nie? Co robiłaś?
Czytałam deklarację pana Kanga o zakończeniu kariery.
Dlaczego tak nagle?
Nie widziałeś artykułu?
Uczył cię.
To dzięki niemu piszesz.
Poprosił cię, byś napisał powieść.
Nawet ich nie lubił.
Wiesz, jak mnie ranił?
„To nie powieść.
Musisz pisać szczerze”.
Zacząłem pisać dzięki tobie.
W tajemnicy wrzuciłaś powieść do sieci.
Jedzmy. Jestem głodny.
To ty dostałeś jego deklarację, prawda?
Czemu tak myślisz?
Wtedy cię nie pytałam,
bo byłam zajęta Jae-hui i pracą.
Czy jego deklaracja nie wywołała wiele kontrowersji?
Wtedy nie wiedziałam, że pracujesz w Gyeoroo.
Myślałam, że nadal studiujesz.
Byłeś wtedy dziwny. Nigdy nie mogłam cię złapać.
Czemu cię to interesuje? Bo jesteśmy parą?
Dał ci deklarację?
Przeczytałam ją, ale nic nie zrozumiałam.
Czemu odszedł?
Powiedz. Dotrzymam tajemnicy.
Jedzmy już.
Gdzie on jest?
Spotykacie się?
Nie, Dan-i. Zniknął, bo chciał.
Napisał tę deklarację, by nikt go nie szukał.
Nigdy nie miał z nikim bliskich relacji.
Według mnie to było dobre zakończenie.
Czemu zakończenie? Musi dokończyć Bohaterów.
Odszedł.
Wróci z tą książką.
Nie tylko ja tak myślę.
W pracy mówią to samo. Są przekonani, że wróci.
Oby wrócił z hukiem
i zszokował świat.
Czytałeś tomik poezji?
Tak, niezły.
Wydacie go?
A jak myślisz? Powinniśmy?
Tak, podobał mi się.
Zagłosowałeś na tak?
- Nie wiem. - Nie?
- Jedz. - Zagłosuj.
Dzień dobry.
Witam.
- Park Hoon! - Rany.
Dzień dobry.
- Przyjechałaś autobusem? - Jasne.
Dzień dobry!
Jest super.
Co się dzieje?
Rety, Ji-yul. Musisz się jeszcze wiele nauczyć.
To tradycja Gyeoroo.
Ostatnio widziałam to trzy lata temu.
Macie szczęście, że widzicie to
w pierwszym roku.
Po założeniu Gyeoroo nosili je,
gdy odwiedzali ważne miejsca.
Introligatornie, drukarnie i księgarnie.
Czemu założyli je dzisiaj?
Bo zdecydują,
czy wydać tomik poezji.
Racja, skarbonka.
To niesamowite.
Zarąbiste.
Otworzyć ją?
Zaczynajmy.
„Tak samo...
jak czyjaś poezja uratowała mi kiedyś życie,
również i ja mam nadzieję, że dotrę do kogoś w potrzebie
i uratuję tę osobę”.
To wiersz pana Na.
Obyście dokonali dobrego wyboru.
Nie cofniecie czasu
i nie możecie żałować zguby, kiedy już jej nie ma.
Rozumiecie mnie, prawda?
Chwila. Jako prezes chcę coś powiedzieć.
Posłuchajcie.
Jesteście założycielami Gyeoroo.
Odpowiada wam piąta pozycja?
Musimy być najlepsi.
Gyeoroo, nic nas nie powstrzyma!
Ale krzyczy.
- Otworzę ją. - Dobrze.
Zaczekaj. Strasznie się denerwuję.
Co mam zrobić? Chwila.
To kółko, spójrzcie.
Spokojnie, to pewnie twój głos.
A może właśnie nie!
Wynik jest oczywisty. Musimy sprawdzać?
To trochę okrutne.
Sprawdźmy te głosy.
Kolejne kółko.
Widzisz to, ty draniu?
To pani głos?
Pani uczucia osobiste wzięły górę.
Nie mam uczuć do pana Bonga.
Oparłam swój głos o poziom tomiku.
Opierała się na tomiku.
Rany, spójrzcie!
Niesamowite. O rety.
Rany.
Tak się cieszę.
To dobre wiersze.
To za mało. Jesteś głównym redaktorem.
Poważnie?
Jeszcze jeden głos.
Kto został?
Tak jest.
Jeśli ostatni głos będzie przeciwko, to koniec.
Rany, chwila.
Poważnie? Wydamy tomik!
Wydamy tomik.
Pani Go.
Myślałem, że będzie pani po mojej stronie.
Bez obaw. Zazwyczaj jestem,
ale tomik był świetny.
Przy dobrym marketingu się sprzeda.
Jestem już przytłoczony brakiem realizmu Ji-honga.
Co jest z wami?
Spotkajmy się po południu.
Nie wierzę.
Wydamy tomik poezji
- Kolejny temat. - Dobrze.
Jest.
Jak poszło?
Super.
Jeśli pójdzie dobrze, wydamy serię tomików.
Mam gdzieś listę poetów.
Poproszę żonę o ziołowy tonik.
Będziemy musieli harować, żeby sprzedać wiersze.
Nie wierzę, że to się zmieni.
Naprawdę wydamy poezję?
To pierwszy raz w historii wydawnictwa,
a my jesteśmy tego świadkami.
Niesamowite.
Teraz nasza kolej, by ogłosić coś bardzo ważnego
w Gyeoroo.
- Gotowa? - Tak.
Co?
- Co jest? - Co?
Co tym razem?
Na co jesteście gotowi?
Bierzemy udział
w Jutrze pełnym pasji,
konkursie pomysłów.
Kiedy to zrobiliście? Mieliście dużo pracy.
Świetnie.
Dobra robota.
Zrobiliście korektę?
Niczego nie żałujecie?
To wysyłajmy.
- Jezu. - Dobra.
Gotowe.
- Udało się. - Trzymajcie kciuki.
- Powodzenia. - Dzięki!
- Powodzenia!
Daj mi czas.
Niedługo spotkanie założycieli.
Pogadam o tym.
Zapytam, czy mogę cię wziąć.
Ale nie nastawiaj się.
Dodatkowy personel?
Rok temu prosiłam o trójkę, a dostałam jedną osobę.
Tonę w pracy.
Zatrudniliśmy już nowych.
Zaczekaj do jesieni.
A przeniesienie?
Szkolenie nowych zajmie więcej czasu.
O kim myślisz?
O Kang Dan-i z zespołu wsparcia.
Zna tajniki zespołu
i ma umiejętności.
- Nie może. - To dobry pomysł.
Na razie nie zatrudniamy nowych,
a nie chcemy ludzi z doświadczeniem.
- Jeśli Kang Dan-i... - Redaktorze Cha.
Zgodził się pan wypowiedzieć jej umowę.
Nie. Jej umowa nie wygasła
i nie ma powodu, by ją wypowiadać.
Chwila. Co się dzieje?
Jest jakiś problem z panią Kang?
Mowa o przeniesieniu,
więc czemu wspominacie o wypowiedzeniu umowy?
Czemu? Radzi sobie świetnie.
- Pani Kang... - Chwila.
Czemu mamy wypowiedzieć umowę?
Skłamała w CV w kwestii swojego wykształcenia.
Co?
Nie jest po liceum,
tylko po renomowanych studiach.
Agencja reklamowa SH to duża firma.
Nikt nie chciał jej zatrudnić,
więc skłamała w CV?
Słyszałam to samo, czemu ciągle mnie pytasz?
Po prostu nie wierzę.
Słyszałem o kandydatach, którzy ukrywają wykształcenie,
ale nigdy ich nie poznałem.
Pani Go.
Jaki werdykt?
Prezes Kim wie, więc to on zdecyduje.
To nie trochę naciągane, że zataiła wykształcenie?
Gdzie zrobimy wykład pisarza Mo?
Tak.
Chciał, by odbył się on na jego uniwersytecie.
Prezes Kim się tym zajmuje, bo jest absolwentem.
- Sprawdzę. - Mamy mało czasu.
Dzisiaj potwierdź miejsce.
Oczywiście.
Ale...
To dlatego pytałeś mnie ostatnio,
jak można przejść ze zlecenia na umowę.
Pani Go ma rację. Trzeba ją zwolnić.
Nie zgadzam się.
Były już podobne sytuacje.
To zgodne z prawem i jeśli firma...
Panie Cha.
To nie klubik szkolny,
by zmieniać zasady.
To firma.
Wiem, że lubi pan zespół,
ale trzeba rozdzielić pracę i życie prywatne.
Pani Kang ma talent.
Wiem to.
Ale powinniśmy ją zwolnić.
Zakończmy to.
Nie potrzebujemy botanika do koszenia trawnika.
Poza tym, inni pracownicy będą czuć się niezręcznie, gdy się dowiedzą.
Chcę zapytać o wykład pana Mo.
Hae-rin, jak rękopis pana Kang Dong-wona?
Nawet jak na pierwszą wersję,
jest źle.
Nigdy nie było tak źle.
Co zrobimy?
- Spojrzę na niego. - Dobrze.
Pani Seo.
Komunikat prasowy na temat nadchodzących premier.
Spojrzy pani?
Jasne.
Pytałaś?
Strasznie się denerwuję.
Chyba się nie udało.
Przyszłaś napić się kawy?
Nie, tylko po wodę.
Pani Seo,
nie szkodzi.
Nie udało się, prawda?
Wiedziałam.
Przenosiny nie są łatwe.
Nie szkodzi.
Przepraszam, że o tym wspomniałam.
W porządku.
Nie nastawiałam się.
Naprawdę nic mi nie jest.
Lubię swoją pracę.
Dołączyłam do firmy na umowie o zlecenie.
To takie smutne.
Dlaczego?
Nic mi nie jest.
Nie o to chodzi.
Dan-i.
Wiem, że ukończyłaś studia...
i skłamałaś o tym w CV.
Pani Go też wie.
Wie, że ukończyłaś dobry uniwersytet
i pracowałaś w agencji reklamowej.
Zaproponowałam przenosiny,
ale ona chce cię zwolnić.
Nawet pan Kim powiedział,
że tak byłoby najlepiej.
Co zrobisz?
Zwolnisz Dan-i?
Nie.
Rozmawiałaś z nią?
Dan-i.
Kang Dan-i.
Dan-i...
Kang Dan-i.
Hej.
Co z nią?
DAN-I
Poinformowałeś mnie o wypowiedzeniu umowy.
Załatwię resztę.
Dan-i!
Co to było?
Co się dzieje?
O co chodzi, panie Bong?
Wracaj do pracy.
Mamy za nią iść?
Nie! Zostań tu.
BIURO PREZESA
Proszę.
Panie Kim, chcę coś powiedzieć.
Pan Cha poinformował mnie,
że rozwiązuje moją umowę.
Już na to za późno,
ale chcę powiedzieć,
czemu tak zrobiłam.
Przez jakiś rok
robiłam wszystko, by znaleźć pracę.
Słyszałam, że będzie ciężko,
ale liczyłam na szansę,
bo żyłam pełnią życia.
Myślałam, że ktoś to doceni
lub przydadzą się mu moje umiejętności.
Ale nie mogłam znaleźć pracy.
Wtedy trafiłam na tę ofertę.
Napisane było,
że wiek oraz wykształcenie nie mają znaczenia.
Nie obchodziło mnie to.
Chciałam pracować.
Dlatego skłamałam
i złożyłam swoją kandydaturę.
Byłam w siódmym niebie,
gdy pan zadzwonił.
Bez względu na zespół,
byłam szczęśliwa,
że znów mogę pracować.
Chcę, by pan wiedział,
że robiłam, co mogłam.
Pani Kang.
Wiem, że ciężko pani pracowała.
Ogłoszenie mówiło, że wiek oraz wykształcenie
są nieważne,
ale nie o to chodzi.
Wiem, że to moja wina
i...
to tylko wymówka.
Wiem najlepiej,
że muszę się spakować
i stąd odejść.
Jednak to miejsce...
to dla mnie cały świat.
I dlatego
proszę pana o drugą szansę.
Jeśli jest pan ze mnie zadowolony,
proszę się zastanowić.
Wypowiedzenie umowy.
Znów zrozumiałam,
jak ciężkie są to słowa.
Chcę tylko pracować.
Chcę tu być.
Mimo że mówiąc to na głos, wychodzę na zachłanną,
to wylewam właśnie morze łez,
które w sobie trzymałam.
- Kto... - To ja. Otwórz.
O Boże. Co ty tu robisz?
Otwórz. Jest zimno.
Wariatka przyszła.
Co ona tu robi? Przeraża mnie.
Skąd znasz mój adres?
Mama mi go dała.
Zaczekaj chwilę!
Ty i twoja rodzinka.
- Sporo, jak na imprezę. - To nie impreza.
Wyrzuciła mnie z domu.
Co?
Czekaj.
Wyrzuciła cię?
Kazała mi się wynieść.
Powiedziała, że nie jestem jej córką
i straciła we mnie wiarę.
- Ale co tu robisz? - Jak mnie ugościsz?
- Obiecałeś. - Tak?
Wykopała mnie przez ciebie.
Jak to? Nie jesteśmy razem.
- Jasne, że nie. - To co tu robisz? O tej porze?
Mogłaś pójść do motelu, sauny albo hotelu.
Lubisz mnie?
Jesteś za brzydki.
Dobra, jesteś ładna,
ale nie na tyle, bym dbał o ciebie i twoje życie.
- Karzeł. - Dziadyga.
- Hej! - Co?
Wracaj do domu. Szybko.
Wykopała mnie przez ciebie. Dokąd mam iść?
Do sauny.
- Idź! - Sam idź!
To twoja wina.
Powiedziałeś mojej mamie, że mnie lubisz, jesteśmy razem
i ze mną uciekniesz.
Sam idź do sauny!
Niby czemu?
- Idź! - To moje mieszkanie!
Czemu mam iść? Mieszkam tu.
Po co mam iść do sauny?
To moje mieszkanie.
Czemu mnie wykopała?
Wyszedłem z własnego mieszkania.
Martwiłeś się przeze mnie.
Ty na pewno też.
Gdy prezes się dowiedział,
na pewno...
się zmartwiłeś.
Nic mi nie jest. Rób, co chcesz.
Ministerstwo Pracy potwierdziło, że to nie jest nielegalne.
Możesz pracować do końca umowy.
A jeśli...
przeze mnie będziesz miał kłopoty?
Nie zapominaj. Jestem Cha Eun-ho.
Mam w Gyeoroo najwyższe tantiemy.
Nie pozwolę ci odejść,
bo jesteś świetnym pracownikiem, a nie dlatego że cię lubię.
Przetrzymaj to.
Jeśli ci to pasuje,
to i ja się nie poddam.
Jutro mam wykład, więc mnie nie będzie.
Przykro mi.
Nie bądź moim stróżem.
To mój kłopot.
Nie smuć się.
Przejdę przez to z podniesioną głową.
Jesteś tuż obok mnie.
Nawet jeśli wszyscy odwrócą się do mnie plecami,
tylko ciebie potrzebuję.
Nie wierzę, że mnie podwiozłeś.
Dobra, zapłać.
A jeśli ktoś zobaczy?
Dowiedzą się, że chodzimy ze sobą.
To Song-i.
Byłoby świetnie!
To nic nie da, głupi. Wiedzą, że to twoje auto.
Idę. Miłego dnia.
Dan-i!
Kocham cię!
Powodzenia.
Dasz radę!
- Serduszko! - Schowaj się!
Schowaj się.
Cholera.
Rynek drukowanych książek szybko się zmienia.
Powieści internetowe i e-booki zyskują popularność.
Pisarze, którzy uznawali je za podrzędną rozrywkę,
zaczęli zaznajamiać się z ich formą i cechami.
Chcą być na bieżąco z trendami.
HAE-RIN
Eun-ho.
Dan-i właśnie zrezygnowała.
Jak to zrezygnowała?
Powiedz, co się stało.
Już wyszła z biura?
WYPŁAKANIE SIĘ KOMUŚ JEST LEPSZE NIŻ POCIESZANIE
DAN-I MNIE TEGO NAUCZYŁA
ZAWSZE GDY BYŁEM SAMOTNY,
TAK NAPRAWDĘ BYŁEM Z TOBĄ
DARZĄC KOGOŚ UCZUCIEM, DAJESZ MU CZĄSTKĘ SERCA
CZASAMI CHCĘ ZWIERZYĆ SIĘ DAN-I I ZASNĄĆ W JEJ RAMIONACH
MIŁOŚĆ CZASAMI JEST DZIWNA I CUDOWNA
PŁAKAŁAM NA MYŚL, JAK EUN-HO TO PRZEŻYJE
„CHODŹMY OGLĄDAĆ KWIATY” JAKBY CZYTAŁA MI W MYŚLACH
Przepraszam. Nie mogłem nic zrobić.
Co zrobiłaś, do licha?
Byłoby ci smutno,
gdybym została do końca umowy.
Patrzę na coś dużo ciekawszego niż komiks.
Na moją dziewczynę.
Mimo zwolnienia, radzę sobie.
Chłopak, który spędza dni z dziewczyną,
dopóki nie poczuje się lepiej.
O nie, znów tu jest.
Te śmieci!
- Zabiorę je z pana widoku. - Proszę puścić.
Czemu pan to zniszczył?
Co to za mina?
Przestań, bo cię pocałuję.
Napisy: Krzysztof Zając